„Łatka i ja” | Warsztaty psychologiczne z dziećmi i nastolatkami
Cześć! Dzień dobry!
Dziś zapraszamy do przeczytania gościnnego wpisu Basi Posłusznej-Śleziony, znanej wszystkim jako @ART.I.S.ME.
Basia jest familiolożką, psycholożką, psychotraumatolożką, psychodietetyczką, terapeutką zajęciową i arteterapeutką. Ukończyła też szkolenia z zakresu Sensoplastyki®, Plastyki Ekspresywnej®, Treningu Kreatywnego Wczesnego Rozwoju™, Bare Foot™.
O akceptacji, która pozwala iść dalej.
„Łatka i ja” to niezwykła książka. Z jednej strony jest to historia strupka, a z drugiej – metafora tego, że każdy z nas nosi swoje łatki, które dla każdego znaczą coś innego. Praca z tą książką z nastolatkami to jedno z głębszych doświadczeń biblioterapeutycznych, jakie miałam okazję prowadzić. Książka nie opowiada o pozbywaniu się łatki, ale o nauczeniu się życia z nią – z większą czułością dla siebie. Dlatego ten kierunek był dla mnie istotny w wymyślaniu ćwiczeń.
Dziś zostawiam Wam dwa pomysły na pracę z tą historią.
• Portret z łatkami
Uczestnicy tworzą obraz przedstawiający siebie z własnymi łatkami. Rozmawiamy o tym, co symbolizują, jak wyglądają, jaki mają wpływ na codzienność oraz jakie znaczenie sami chcemy im nadać. Pomocne okazały się pytania z obwoluty książki, uzupełnione o kilka dodatkowych, które przygotowałam (możesz je pobrać i wyciąć).
– Jak wygląda Twoja łatka? Jakie ma kolory, kształt, fakturę?
– Czego nauczyła Cię ta łatka?
– Co chciał_byś, aby inni wiedzieli o Twojej łatce?
– Co sprawia, że ta łatka jest dziś bardziej widoczna, a co pomaga Ci o niej na chwilę zapomnieć?
Czasem na nasze rany naklejamy plaster – nie po to, by je leczyć, ale by ich nie widzieć. By zakryć to, co trudne, bolesne czy nieakceptowane.
Zastanawialiśmy się, jak ofiarować sobie i swojej łatce więcej życzliwości.
– Po czym poznać, że zaczynamy ją akceptować?
– Co wtedy się zmienia?
– Co dobrego możemy dać sobie w tych trudnych chwilach?
Ozdabiamy plastry swoimi odpowiedziami, by symbolicznie zdjąć je z rany i zrobić miejsce na coś znacznie ważniejszego: akceptację, życzliwość, wyrozumiałość i zrozumienie.
– Co możesz zrobić dla siebie, gdy Twoja łatka zaczyna boleć?
– Jakich słów najbardziej potrzebuje dziś Twoja łatka?
– Co powiedział_byś przyjacielowi, który ma podobną łatkę?
– Jak wyglądałby Twój pierwszy mały krok w stronę akceptacji?
– Co zmieni się w Twoim życiu, jeśli przestaniesz walczyć z łatką?
• Moja SUPER-ŁATKA
Każda łatka pojawia się po coś. Choć bywa trudna, często próbuje nas przed czymś chronić, o czymś przypominać lub zaspokoić jakąś ważną potrzebę.
– Jakie zadanie ma Twoja łatka?
– W czym próbuje Ci pomóc?
– Czy przed czymś Cię chroni?
– Co dobrego daje Ci, nawet jeśli czasem jest to trudne do zauważenia?
– Jak miałaby na imię?
– Jakie miałaby supermoce?
– Jak wyglądałby jej strój lub symbol?
– Jakie miałaby słabości?
– Kiedy pojawia się, aby Ci pomóc?
– Czy są sytuacje, w których jej pomoc nie jest już potrzebna lub mogłaby działać inaczej?
Na koniec narysuj swoją Super-Łatkę i opowiedz o niej. Nawet superbohaterowie nie są idealni.
Każdy z nich ma swoje mocne strony, ale też ograniczenia.
Podobnie jest z naszymi łatkami. Warto je poznać, zrozumieć i nauczyć się z nimi współpracować.
Pytania możesz pobrać z naszej strony. KLIK.
